W noc moich pięćdziesiątych dziewiątych urodzin moja córka spojrzała na mnie przez stolik w restauracji i powiedziała: „Mamo, przestań prosić o pieniądze. To żenujące”.
Nazywam się Marianne Kepler. Mam pięćdziesiąt dziewięć lat, jestem wdową, mieszkam w małym niebieskim domu przy cichej uliczce w Seattle, takiej, gdzie w każdy wtorek przed krawężnikiem stoją kosze na śmieci, a sąsiedzi machają do mnie zza parujących kubków z kawą. Przez lata poruszałam się w tym życiu jak muzyka w tle – zawsze grałam, … Lire plus