Larissa wyszła z gabinetu lekarskiego w szoku, choć w głębi duszy… wierzyła w to. Miała już trójkę dzieci i wraz ze wzrostem brzucha zaczęła wmawiać sobie, że doświadcza „późnego cudu”. Czasami czuła ucisk, ciężar, a nawet coś w rodzaju ruchów, co jeszcze bardziej utwierdzało ją w tym przekonaniu.
Mimo to nie poszła do ginekologa.
„Mam już trójkę dzieci” – powtarzała sobie. „Wiem, jak to jest. Kiedy nadejdzie czas, pójdę do szpitala”.
Mijały miesiące. Jej brzuch rósł coraz bardziej, zaskakując sąsiadów. Larissa uśmiechnęła się i powiedziała, że „Bóg postanowił ją pobłogosławić”. Robiła na drutach maleńkie skarpetki, wybierała imiona, a nawet kupiła łóżeczko.
Kiedy, według własnych obliczeń, była w dziewiątym miesiącu ciąży, w końcu zdecydowała się pójść do ginekologa, żeby dowiedzieć się, jak będzie wyglądał poród. Lekarz, widząc jej wiek, był już sceptyczny, ale rozpoczął badanie.
Gdy tylko obraz pojawił się na ekranie ultrasonografu, twarz lekarza zbladła.
„Pani Larisso… to nie jest dziecko”.
Serce Larissy zaczęło walić.
„Więc… co się stało?”
