Na zebraniu spadkowym mój brat z przekonaniem oznajmił: „Mama i tata dają mi wszystkie osiem domów na wynajem na Florydzie. Teagan, szkoda – nic nie dostaniesz”. Wszyscy wiwatowali. Uśmiechnąłem się tylko i powiedziałem: „Tato… Naprawdę nie wiesz, prawda?”. Zamarł, jakby serce mu stanęło. Mój brat krzyknął: „WIESZ… CO?”

Odpowiedziała emotikonką serca. „Harper, zawsze jesteś mile widziana”.

Odłożyłam telefon i oparłam się o balustradę, pozwalając ciepłu osiąść głęboko.

Rodzina to dziwna rzecz. Może cię złamać. Może cię zbudować. Czasami robi jedno i drugie naraz. Straciłem tę wersję rodziny, z którą dorastałem, ale gdzieś po drodze odnalazłem cząstkę innej – dzięki zaufaniu Evelyn, dzięki lokatorom, którzy mi dziękowali, dzięki cichej lojalności Masona, dzięki znajomościom, które rozwinęły się tam, gdzie najmniej się ich spodziewałem.

Noc zbliżała się coraz bardziej – spokojna i pewna. Zamknęłam oczy i pozwoliłam, by spokój wniknął w moje wnętrze. Niektóre drzwi pozostają zamknięte na zawsze i po raz pierwszy w życiu to ja je zamknęłam…